Ιωαννίτες Ιππότες Ρόδου - Rodosillektis

 
   
 
 
     
 
     
     
     
      ΦΙΛΟΙ ΣΕΛΙΔΑΣ
     
   
           Κτήμα Λειβαδιώτη 
     
   
     
   
         ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΕΣ ΣΥΡΙΜΗΣ 
     
   
             ΒΙΟΠΡΟΙΟΝΤΑ 
     
     
     

Newsletter

Ιωαννίτες Ιππότες Ρόδου

ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΗ& ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ » Ιωαννίτες Ιππότες Ρόδου

  • Ιωαννίτες Ιππότες Ρόδου
    Ιωαννίτες Ιππότες Ρόδου
  • Τοιχογραφίες Φιλερήμου
    Τοιχογραφίες Φιλερήμου
  • Οικόσημα
    Οικόσημα
  • Τοιχογραφίες Φιλερήμου
    Τοιχογραφίες Φιλερήμου
  • Ιωαννίτες Ιππότες Ρόδου
    Ιωαννίτες Ιππότες Ρόδου
  • Τα Πλοία των Ιπποτών 1513
    Τα Πλοία των Ιπποτών 1513
  • Φρούριο Ιωαννιτών
    Φρούριο Ιωαννιτών

 Αντιθέτως και παραδόξως, ο Μουσουλμάνος Αλικιβιάδης, Μεσίχ Πασάς, θα συνεχίσει να υπηρετεί τον Οθωμανό σουλτάνο, με την ναυτική του εμπειρία, αλλά και με την διπλωματική του δεινότητα. Ενδεικτικά, το 1482 θα ηρεμήσει τους Γενίτσαρους, όταν αυτοί απαιτούν να τους δοθεί η ευκαιρία να "συνετίσουν" τον νέο σουλτάνο για τον άδικο θάνατο του Γεντίκ Πασά. Ως διοικητής του Ακκερμαν (Ασπρόκαστρο) το 1497, συσπειρώνει τ'ασκέρια της μεθορίου, αποκρούοντας έτσι εισβολή της Πολωνίας στην Μολδοβία. Ως μεγάλος βεζύρης το 1501, μεταπείθει Τουρκμάνους νομάδες της Ανατολίας, από το να στηρίξουν το στασιαστή Μουσταφά, γόνο του οίκου των Καραμανλήδων. 

 Η Ρόδος πάντως νίκησε το 1480, αν και με μεγάλες απώλειες, κυρίως στην ύπαιθρο. Αφού απαλλάχτηκε από μια μεγάλη δοκιμασία, στη συνέχεια φροντίζει για την επούλωση των πληγών του πολέμου, παράλληλα με την απώθηση του μεγάλου εχθρού, που συνεχίζει τις πειρατικές του ενέργειες, παρ’ όλο που υπογράφεται συνθήκη Ειρήνης, μεταξύ του Τάγματος και του νέου Οθωμανού σουλτάνου, του Μπαγιαζίτ Β΄, κατά την διάρκεια του 1481. Οι Μουσουλμάνοι καταδρομείς συνήθως στοχεύουν στην λεηλασία της υπαίθρου.

 Παραδόξως, κατά την διάρκεια του 1481, ισχυρός σεισμός που συνοδεύεται από παλιρροϊκό κύμα και καταρρακτώδη βροχή, προκαλεί στην Ρόδο επιπλέον καταστροφές. Πάντως, ύστερα από τόσες δοκιμασίες, ο κόσμος στην Ρόδο και τα υπόλοιπα νησιά μπορεί να ξεφυσήξει με ανακούφιση, στις 29 Ιουνίου του 1482. Είναι που η Ρόδος αποκτά έναν επιφανή επισκέπτη, τον σεχζαντέ Τζεμ της Οθωμανικής Δυναστείας, αδελφό και εχθρό του νέου σουλτάνου, Μπαγιαζίντ Β'. Εκμεταλλευόμενο τον πολύτιμο πρόσφυγα, το Τάγμα όχι μόνο θα διαπραγματευτεί Ειρήνη, αλλά και καταβολή μπαξισιού από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, για να κρατήσει τον Τζεμ περιορισμένο σε αδρανή, αν και πολυτελή, αιχμαλωσία.

 Στα 1498-1500, φοβερή επιδημία πανώλης αποδεκατίζει τον πληθυσμό των Σποράδων. Είναι αυτή που μας περιγράφει ο Ρόδιος ποιητής Εμμανουήλ Λιμενίτης – Γεωργιλάς στο «Θανατικό της Ρόδου». Στα χρόνια που ακολουθούν η ροδιακή ύπαιθρος όλο και συχνότερα δέχεται τις επιδρομές και τις λεηλασίες από τα πληρώματα του τουρκικού στόλου, κατά τον ίδιο καιρό που οι μαχητικότατοι Ιππότες εντείνουν τις καταδρομές τους σε πλοία, λιμάνια και νησιά που κατέχονται από Μουσουλμάνους, σ’ ολόκληρη την έκταση της Μεσογείου. 

 Την αυτοδιοίκηση και κοινοτική οργάνωση που είχε η Ρόδος στα χρόνια της Ρωμανίας, την διατηρεί σε σημαντικό βαθμό και με το φεουδαλικό σύστημα στα χρόνια των Ιπποτών. Παρά την εγκατάσταση Ευρωπαίων που μιλούν διάφορες γλώσσες, και αργότερα Εβραίων από Ισπανία, και Τούρκων από Ανατολία, ο λαός μιλά την ελληνική γλώσσα και διατηρεί τις ελληνορθόδοξες εκδηλώσεις του. Η Ρόδος στα χρόνια των Ιπποτών γίνεται ένα πολυσύχναστο εμπορικό κέντρο, απ’ όπου περνούν τα εμπορεύματα της Ανατολής προς την Δύση και αντίστροφα, ενώ στην ύπαιθρο κυριαρχεί σ’ όλη την διάρκεια του Μεσαίωνα αλλά και της Τουρκοκρατίας η γεωργική & κτηνοτροφική παραγωγή.

 Αν και η πνευματική ζωή της μεσαιωνικής Ρόδου δεν μπορεί ασφαλώς να συγκριθεί με το αρχαίο μεγαλείο της, εν τούτοις καθ’ όλη την διάρκεια των ρωμαίικων χρόνων, και των χρόνων της Ιπποτοκρατίας, δεν έλειψαν οι πνευματικές δημιουργίες. Ενδεικτικά, αξίζει ν' αναφερθεί ο συναξαριστής μοναχός Ιωάννης ο Ρόδιος, που έζησε τον 8ο αι, ο λόγιος κληρικός Κωνσταντίνος ο Λίνδιος που έζησε τον 10ο αι, και που έγραψε το ποίημα «Έκφρασις του Ναού των Αγίων Αποστόλων», και διάφορα επιγράμματα, όπως και ο προρρηθείς Εμμανουήλ Γεωργιλλάς ή Λιμενίτης που έζησε στα τέλη του 15ου αι, και στον οποίον αποδίδονται διάφορα ποιήματα, με περιφημότερο το «Θανατικόν της Ρόδου», όπου διεκτραγωδείται η πανώλης του 1498. Εξαίρετο δείγμα της πρώιμης λαϊκής και λαϊκότροπης νεοελληνικής ποίησης είναι τα περίφημα «Ερωτοπαίγνια», έργο άγνωστου ποιητή, που κατά την γνώμη των ερευνητών της λογοτεχνίας, δεν μπορεί να γράφτηκε αλλού, παρά στην ιπποτοκρατούμενη Ρόδο. Από την εποχή της Ρωμανίας σώζονται άφθονες εκκλησίες, τόσο στα χωριά, όσο και στην πόλη της Ρόδου. Μοναδικό για τον ελλαδικό χώρο μνημειακό σύνολο από την ευρύτερη περίοδο της Φραγκοκρατίας αποτελεί η Παλιά Πόλη της Ρόδου, με τα τείχη, την τάφρο, τις εκκλησίες και τ' άλλα ιπποτικά μνημεία, φευ όλα συντηρημένα, όχι από την ελληνική πολιτεία, αλλά από την υστερόβουλη ιταλική κυβέρνηση, κατά την περίοδο της φασιστικής κατοχής (1912-47).

 

Hitwebcounter.com Free  
Επισκέψεις σελίδας ΚΕΝΤΡΙΚΗ FACEBOOK ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ YOUTUBE ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΒΙΝΤΕΟ ΜΟΥΣΙΚΗ